Engizisyon işkenceleri

Engizisyon, adıyla anılan karanlık dönemlerde, "sapkınlık"la suçlanan kişilerden itiraf almak veya onları cezalandırmak için çeşitli işkence yöntemleri kullanmıştır. Bu yöntemler, genellikle dini argümanlarla meşrulaştırılsa da, aslında insanlık dışı ve acımasızdı. Engizisyonun kullandığı bazı bilinen işkence yöntemleri:

engizisyon ve işkence yöntemleri

1. Askı (Garrucha / Strappado)

Bu, muhtemelen en yaygın ve en acı verici işkence yöntemlerinden biriydi. Kurbanın elleri arkadan bağlanır ve bir iple yukarı çekilirdi. Bazen ayaklarına ağırlıklar asılarak ağrı şiddetlendirilirdi. Askı, omuzların yerinden çıkmasına, eklem ve kas yırtılmalarına yol açardı. İtiraf edene kadar veya bilincini kaybedene kadar bu pozisyonda bırakılırdı.

2. Su İşkencesi (Toca / Water Torture)

Bu yöntemde kurbanın ağzına bir bez veya kumaş parçası tıkılır, ardından bu bezin üzerine su dökülürdü. Bu, kurbanda boğulma hissi yaratır ve aşırı panik ve acıya neden olurdu. Bez çıkarıldığında midesi suyla dolu olurdu ve tekrar başlanırdı.

3. Germe Tezgâhı (Potro / Rack)

Germe tezgâhı, kurbanın uzuvlarının yavaşça gerilerek kemiklerinin ve eklemlerinin ayrılmasına neden olan bir işkence aletiydi. Kurban, ahşap bir tezgâha bağlanır, el ve ayak bilekleri makaralara bağlanarak zıt yönlere çekilirdi. Bu, dayanılmaz bir ağrıya ve kalıcı sakatlıklara yol açardı.

4. Demir Kız (Iron Maiden)

Bu yöntem, popüler kültürde sıkça geçse de, Engizisyon tarafından yaygın olarak kullanıldığına dair tarihsel kanıtlar tartışmalıdır. Demir Kız, içi sivri demirlerle dolu, insan boyutunda bir sandık veya dolap şeklindeydi. Kurban içeri kapatılır ve kapak kapatıldığında demirler kurbanın vücuduna batarak yavaş ve acı verici bir ölüme neden olurdu. Daha çok geç dönem Avrupa'sında ve şehir mahkemelerinde kullanıldığı düşünülmektedir.

5. Sıcak Kömürler veya Ateş

Kurbanlar bazen çıplak ayakla sıcak kömürler üzerinde yürütülmeye veya vücutlarının belirli bölgelerine ateşte ısıtılmış metal nesneler bastırılmaya zorlanırdı. Bu, ciddi yanıklara ve dayanılmaz acılara yol açardı.

6. Parmak veya Başparmak Vidası (Thumb Screws / Thumbscrews)

Bu küçük aletler, kurbanın parmaklarına veya başparmaklarına takılır ve yavaşça sıkılarak kemiklerin ezilmesine neden olurdu. Acı vericiydi ve kalıcı hasar bırakabilirdi.

Bu yöntemlerin temel amacı, suçlu olduğu varsayılan kişiden itiraf almak, yani "gerçeği konuşturmak"tı. Ancak bu "itiraflar" genellikle aşırı fiziksel acı altında yapılan ve gerçeği yansıtmayan zorlamalardan ibaretti. Engizisyonun bu yöntemleri, modern hukuk ve insan hakları prensipleriyle tamamen çelişmektedir ve insanlık tarihinde utanç verici bir dönem olarak anılmaktadır.

Konu din ve inanç ise olabileceklerin bir örneği olan engisizyon işkenceleri acaba diğer inanç temelli örgütlemeler için de örnek teşkil edebilir mi? ve benzer yöntemlere başvurabilirler mi? İnsanlık hafızasındaki bu uygulamalar tekrar eder mi?