​Pakraduniler, tarihi kaynaklarda Yahudi-Ermeni karışımı bir topluluk  olarak tanımlanan ve hem Yahudi hem de Ermeni kültürel unsurlarını taşıyan bir gruptur. Kökenleri, MÖ 7. yüzyıla kadar uzanan ve milattan önce Kudüs'ten Ermenistan'a göç ettirilen Yahudilere dayandığına inanılır. Kökenleri ve Tarihi Pakraduniler ismini, aynı zamanda Gürcü Bagrationi hanedanının da atası olduğu düşünülen, Ermenistan'da bir krallık kuran Bagratuni Hanedanı 'ndan alır. Bu hanedanın Hz. Davud'un soyundan geldiği ve aslında Yahudi kökenli olduğu yönünde iddialar bulunmaktadır. Bu iddiaların temelinde, 5. yüzyılda yaşamış olan Ermeni tarihçi Horenli Musa'nın yazdıkları yatar. İnanç ve Kimlikleri Pakraduniler, görünürde Hristiyan (Ermeni Ortodoks) olsalar da, Yahudi geleneklerini gizlice sürdürdükleri iddia edilmiştir. Bu nedenle "kripto Yahudi" olarak da anılırlar. Örneğin, domuz eti yememe, cumartesi günü çalışmama ve cenaze sonrası özel temizlik ritüelleri gibi Yahudi inancına özgü uygulamaları gizlice devam ettirdikleri söylenir. Günümüzdeki Durumları 19. ve 20. yüzyıllarda Anadolu'nun çeşitli bölgelerinde, özellikle Sivas, Erzincan ve Erzurum çevresinde yaşadıkları belirtilen bu topluluğun bir kısmı, tehcir sırasında Müslümanlaşmış ya da Kürtleşmiştir. Bugün bu grubun bir devamı olarak bilinen organize bir yapı olmamakla birlikte, bazı ailelerin bu soydan geldiği düşünülmektedir. ​ Özellikle 20. yüzyılın başlarında yaşamış Yahudi bilim insanı Abraham Galante'nin "Pakraduniler veya Bir Ermeni-Yahudi Tarikatı"  adlı eseri, bu topluluğu inceleyen en önemli kaynaklardan biridir. Galante'ye göre, Pakraduniler 20. yüzyıla kadar varlığını sürdürmüş, ticarette başarılı, diğer Ermenilerden farklı fiziksel özelliklere ve geleneklere sahip bir topluluktur. ​Sonuç olarak, Pakraduniler, tarihsel olarak varlığı tartışmalı olabilen, ancak önemli bir kültürel ve dini mirası temsil eden, gizli Yahudi kimliklerini sürdüren bir Ermeni topluluğu olarak kabul edilir.

Düşünsene! Köy'desin, tarlada uğraşıyorsun. Gazetelerden Yunanlıların Ege'yi işgal ettiklerini okuyorsun. Yaşadığın köye çok uzaktalar. Sana gelene kadar durdurulacaklarını ve köyüne gelemeyeceklerini düşünüyorsun. iki gün sonra gazeteye bakıyorsun. Birkaç gün sonra gazete de çıkmaz oluyor. Çevre köylerden haber geliyor. Hepsinin basılıp yakıldığını duyuyorsun. Bıçak kemiğe dayanmış, gidecek yerin de yok. Bekliyorsun. Sabah oluyor, akşam oluyor sonra tekrar sabah oluyor. Belki bizim köye gelmezler diyorsun. Köyden silah sesleri gelmeye başlıyor. Kaçınılmaz son geliyor, artık senin köyündeler. Düşünüyorsun. Eşini kızını ve oğlunu kilere saklıyorsun. Silahını alıp evin camından dışarısını gözlüyorsun. Dakikalar sonra evin önünde 30 kişilik düşman müfrezesi görünüyor. Basıyorsun tetiğe. Biri indi. Bir daha basıyorsun. Bir düşman daha indiriyorsun. Üç dört beş derken mermin bitiyor. Dalıyorlar evin içine. Dipçik ile suratını dümdüz ediyorlar. Aman beni vurup gitsinler de ailemi bulmasınlar diye dua ediyorsun. Buluyorlar. Askerlerden üçü "Biz bunu bir sorgulayalim" deyip pis pis gülerek eşini sürükleyip ahıra götürüyor. Diğer üçü de kahkahalar ile "Biz de bunu sorgulayalim" deyip kızını bahçeye çıkarıyor. Askerlerden biri oğlunu işaret ediyor. "Öldürün bunu. Büyüdüğünde intikam almak ister" iki asker vurmak için oğlanı evin arkasına götürüyor. Çaresizsin. Beni vurun onlara dokunmayın diyorsun ama nafile. Ellerin bağlı. Bir şey yapamıyorsun. "Her şey buraya kadarmış" diyorsun. Tam bu esnada köyde silah sesleri başlıyor. Ancak bu sefer çığlıklar köylülerden değil düşman askerlerinden geliyor. Türk askeri giriyor köye. 5 Mehmetçik evin arkasına koşuyor oğlanı kurtarmak için. Düşman askerini indirip oğlanı kurtarıyorlar. 4 Mehmetçik ahıra saldırıyor eşinin ırzına geçmesinler diye. Son anda yetişiyorlar. Orada ki düşman askerini de vurup hatunu kurtarıyorlar. Diğer Mehmetçikler evin bahçesine dalıyor. Kısa sürede çatışma bitiyor. Kıza da zeval gelmeden kurtarıyorlar. O asker senin canını, namusunu, serefini kurtarıyor. Şimdi sen bu askerlere "Oruç tutuyor musun, namaz kılıyor musun, cumaya gidiyor musun, hangi partilisin, mezhebin nedir, dinin nedir" diye soru sorar mısın? O noktadan sonra senin için önemi olur mu? Bizi birleştiren partimiz, rengimiz, dinimiz ya da mezhebimiz değildir. Bizi birleştiren maya akrabalıktır, Türklüktür, Birbirinize sahip çıkın, sizin köyünüze sıra gelmeden... Anadolu'yu vatan yapan, "Yurtta Barış, Dünyada Barış" diyerek bağımsız ve özgür Türkiye Cumhuriyetini kuran, eşsiz, yüreğinde sadece vatan sevgi ve şuuru olan önderimiz Mareşal Gazi Mustafa Kemal ATATÜRK, kahraman ve fedakar komutan ve silah arkadaşları ecdadımızı saygı ve minnetle anarak 30 Ağustos Zafer Bayramınızı en içten dileklerimle kutluyorum. Saygı/sevgilerimle. Turgut Özakman

​Kutsal Kitap'ta Hinnom Vadisi ​Kutsal Kitap'ta (İncil ve Eski Ahit) Hinnom Vadisi'ne yapılan atıflar, bu yerin tarihsel ve sembolik önemini gösterir. Burası, Kudüs'ün güneybatısında bulunan, gerçek bir vadidir. İncil'de bu vadiden "Gehenna" olarak da bahsedilir. ​Eski Ahit'teki Anlamı ​Eski Ahit'te Hinnom Vadisi, özellikle İsrail kralları Ahaz ve Manasse dönemlerinde çocuk kurban etme ritüellerinin yapıldığı bir yer olarak geçer. Bu, İsrail halkı için büyük bir günah ve Tanrı'nın yasakladığı bir uygulamaydı. Bu dönemde bu vadi, putperest tapınma merkezi olan Molek kültü ile ilişkilendirilmiştir. 2. Krallar 23:10: Kral Yoşiya, bu kötü uygulamalara son vermek için burada çocuk kurban etme tapınağını yıktı ve burayı kirli hale getirdi. ​Yeremya 7:31-32: Peygamber Yeremya da bu vadideki putperest uygulamaları sertçe eleştirir ve Tanrı'nın bu yüzden halkını cezalandıracağını söyler. ​Yeni Ahit'teki Anlamı ​Yeni Ahit'te Hinnom Vadisi, yani Gehenna, sembolik bir anlam kazanır. Hz. İsa, Gehenna'yı cehennem veya sonsuz yıkım için bir metafor olarak kullanır. Burada ateş ve yok oluş tasvirleri bulunur, bu da onu günahkârların cezalandırıldığı bir yer olarak düşünülmesine yol açar. ​Matta 5:29-30: Hz. İsa, bedenin bir parçasının günah işlemeye neden olması durumunda o parçayı kesip atmayı, bütün bedenin Gehenna'ya atılmasından daha iyi olarak nitelendirir. ​Markos 9:43-48: Burada Gehenna'dan "sönmeyen ateşin ve ölmeyen kurdun olduğu yer" olarak bahsedilir. Bu, sonsuz bir azap ve yok oluş fikrini güçlendirir. ​Güncel Anlamı ​Kutsal Kitap'ta geçen bu atıflar, Hinnom Vadisi'nin hem tarihsel olarak kirli ve günahkâr bir yer olduğunu hem de sembolik olarak cehennem, yargı ve sonsuz ceza için bir metafor olarak kullanıldığını gösterir. Bugün, bu vadi Kudüs'te bir park ve turistik bir alan olarak kullanılsa da, Kutsal Kitap'taki anlamı nedeniyle hala derin bir sembolik öneme sahiptir.

​Doktor Thornwell Jacobs'un "Medeniyet Mahzeni" (Crypt of Civilization) adı verilen zaman kapsülü. ​Medeniyet Mahzeni'nin Doğuşu ​1930'lu yıllarda Oglethorpe Üniversitesi'nin başkanı olan Dr. Thornwell Jacobs, eski Mısır medeniyeti üzerine çalışırken, o döneme ait bilgilerin ne kadar azının günümüze ulaştığına şaşırmıştı. Bu durum, gelecekteki nesillerin 20. yüzyıl yaşamı hakkında sağlam ve kapsamlı bilgilere sahip olmasını sağlamak için bir görev hissi yarattı. Bu fikir, modern zaman kapsülü konseptinin doğmasına yol açtı. Jacobs, bu projeyi M.Ö. 4241'de başlayan Mısır takviminden ilham alarak tasarladı ve kapsülün açılış tarihini de aynı süreyi ileriye, yani M.S. 8113 yılına denk getirdi. ​Kapsülün Yapısı ve Yeri ​"Medeniyet Mahzeni", Atlanta, Georgia'daki Oglethorpe Üniversitesi'nin Phoebe Hearst Hall binasının bodrum katında yer almaktadır. 1937 ve 1940 yılları arasında inşa edilen bu oda büyüklüğündeki kapsül, eski bir yüzme havuzunun dönüştürülmesiyle oluşturulmuştur. ​Boyutları: 6 metre uzunluğunda, 3 metre yüksekliğinde ve 3 metre genişliğindedir. ​Malzemeler: Hava geçirmez bir yapıya sahip olan mahzenin duvarları, katranla sabitlenmiş emaye plakalarla kaplanmıştır. Zemin 60 cm kalınlığında, çatısı ise 2.1 metre kalınlığında taştan yapılmıştır. Kapısı ise paslanmaz çelikten imal edilmiştir. ​İçindekiler: 20. Yüzyılın Bir Kesiti ​Jacobs, mahzeni sadece akademik bilgilerin değil, aynı zamanda 1930'ların popüler kültürünün de bir müzesi olarak tasarladı. İçindeki eşyalar, gelecekteki arkeologların veya keşfedenlerin o dönemin insanlarının nasıl yaşadığını, düşündüğünü ve hissettiğini anlamasına yardımcı olacak şekilde özenle seçilmiştir. ​Bilgi Kaynakları: Yaklaşık 640.000 sayfalık metin ve resim mikrofilm üzerine kaydedilmiştir. Bunlar arasında ansiklopediler, dini metinler, klasik edebiyat eserleri ve bilimsel kitaplar bulunmaktadır. ​Gündelik Eşyalar: Bir can simidi, bir Campbell's çorba konservesi, bir dikiş makinesi, bir Royal daktilo, bir Burroughs hesap makinesi ve hatta Donald Duck figürleri gibi gündelik nesneler yer almaktadır. ​Ses ve Görüntü Kayıtları: Mahzenin içinde Artie Shaw'un müzik kayıtları, eski film haberleri ve radyo yayınları bulunmaktadır. ​Geleceğe Yönelik Önlemler: Jacobs, gelecekte elektriğin olmaması veya İngilizce dilinin kaybolması ihtimalini de düşünmüştür. Bu nedenle kapsülün içine, eşyaları incelemek için el çarkıyla çalışan bir film okuyucu ve İngilizce öğrenme makinesi yerleştirilmiştir. Bu makine, bir nesnenin resmini gösteriyor, adını İngilizce olarak yazıyor ve aynı zamanda sesli olarak okuyordu. ​Kapanış ​"Medeniyet Mahzeni", 25 Mayıs 1940 tarihinde, dönemin WSB radyosundan canlı yayınlanan bir törenle mühürlenmiştir. Kapının üzerinde, mahzenin 8113 yılından önce açılmaması gerektiğini belirten bir yazı bulunmaktadır. ​Thornwell Jacobs'un bu vizyoner projesi, "zaman kapsülü" kavramının yaygınlaşmasına ve daha sonraki benzer projelere ilham vermesine neden olmuştur. Kapsül, Guinness Rekorlar Kitabı'na "gelecek nesiller için bir kayıt gömmeye yönelik en büyük ve ilk başarılı girişim" olarak girmiştir.

“Enes b. Malik, Ebu Zerr’in Hz. Peygamber’in (s.a.v.) şöyle buyurduğunu anlattığını nakletmiştir. “ Ben Mekke’deyken evimin tavanı açıldı ve Cebrâil indi. Göğsümü yardı, sonra (kalbimi) zemzem suyu ile yıkadı. Daha sonra hikmet ve iman dolu altın bir kap getirip içindekileri göğsüme boşalttı. En sonunda göğsümü kapattı. Beytü’l-Makdis’de yüksek makamlara çıkmak için Mir’ac merdiveni kuruldu." Peygamber Efendimiz (asm), bu merdivene Cebrâil (a.s.) ile birlikte bindirildi ve birlikte yükseldiler.. Nihâyet dünya semâsına vardılar. Hz. Cebrâil (a.s.) gök kapısını çaldı: “Kim o?” denildi. “Cibril’im!” “Yanındaki kim?” “Muhammed.” “Ona gelsin diye haber gönderildi mi?” “Evet, gönderildi.” Bundan sonra gök kapısı açıldı ve dünya semâsının üstüne çıktılar. Resûl-i Ekrem Efendimiz (asm), orada oturan bir zât gördü. Sağ ve sol yanında bir takım karaltılar vardı. Sağına bakınca gülüyor, soluna bakınca ağlıyordu. Resûl-i Ekrem Efendimiz’e, “Hoş geldin, safa geldin, salih peygamber, salih oğul!” dedi. Peygamber Efendimiz (asm), Cebrâil’e, “Bu kim? ” diye sordu. Hz. Cebrâil şu cevabı verdi: “Bu senin baban Âdem’dir. Şu sağındaki, solundaki karaltılar da çocuklarının ruhlarıdır. Sağındakiler cennetlik, solundakiler cehennemlik olanlardır. Sağına bakınca güler, soluna bakınca ağlar. ” (Müslim) Buradan ikinci semaya yükseldiler. Gök kapısı açıldı ve Resul-i Kibriya Efendimiz (asm), orada Hz. Yahya ve Hz. İsa (a.s.) ile karşılaştı. Hz. Cebrail, “Bu gördüklerin Yahya ve İsa’dır. Onlara selâm ver” dedi. Selâmlaştılar ve onlar Peygamber Efendimiz’e (asm), “Hoş geldin, safa geldin sâlih peygamber, sâlih kardeş” dediler. Bundan sonra Resul-i Kibriya Efendimiz (asm) Cebrail (a.s.) ile birlikte aynı minval üzere üçüncü katta Hz. Yusuf, dördüncü katta Hz. İdris, beşinci katta Hz.Harun, altıncı katta Hz. Musa ve yedinci katta da Hz. İbrahim (a.s.) ile görüştü. Onların hepsi de kendisine “hoş geldin” de bulundular ve miracını tebrik ettiler. Peygamber Efendimiz’e Cennet ve Cehennemin gezdirilmesi; Resulullah (asm) buyurdular ki: “ (Mirac sırasında) cennetin kapısında durup içeri baktım. Oraya girenlerin büyük çoğunluğunun miskinler olduğunu gördüm. Dünyadaki imkân sahiplerinin cehennemlikleri ateşe gitmeye emrolunmuşlardı, geri kalanlar da mahpus idiler. Cehennemin kapısında da durdum. Oraya girenlerin büyük çoğunluğu da kadınlardır. ” (Buhari, Müslim) Peygamber Efendimiz’in (asm) Sidre-i Münteha’ya çıkması; Cebrail (a.s.), yedinci kat semadan Resul-i Ekrem Efendimiz’i (asm) alıp yükseklere çıkardı. Daha sonra Habib-i Kibriya’nın karşısına Sidre-i Münteha sahası açıldı. Cebrail (a.s.), “İşte, bu Sidre-i Münteha’dır. Ben, buradan bir parmak ucu ileri geçecek olursam yanarım” dedi ve oradan ileriye tek adım atmadı. Resûl-i Ekrem Efendimiz (asm), Sidre-i Müntehâ’dan dört nehirin aktığını gördü. Ayrıca Peygamber Efendimiz (asm), burada Cebrail’i (a.s.) bir kere daha aslî şekil ve suretinde gördü. Daha önce de, kendilerine risâlet vazifesi verildiği sırada onu Mekke’nin Ciyad mevkiinde ufku kaplayan haşmetli kanatlarıyla görmüştü. Peygamber Efendimiz’in (asm) Cenab-ı Hak ile sohbet etmesi; Resûl-i Kibriyâ Efendimiz (asm) daha sonra yanında Cebrâil (a.s.) olmadığı halde “imkân ve vücûb ortasın-da Kâb-ı Kavseyn ile işâret olunan” makama vardı. Bundan sonra mekândan münezzeh Zât-ı Zü’l-Celâlin sohbeti ve cemâliyle müşerref oldu. Beş vakit namazın farz kılınması; Burada Cenab-ı Hak elli vakit namazı farz kıldı. Dönüşte Hz. Musa (a.s.), elli vakit namazın ümmetine ağır geleceğini söyleyip Allah’tan onu hafifletmesini istemesini tavsiye etti. Namaz beş vakte indirilinceye kadar Hz. Peygamber’in (asm) Huzur-u İlâhiye müracaatı ve Hz. Musa (a.s.) ile diyalogu devam etti. (Buhari) Şirk koşmayanların affedileceğinin müjdelenmesi Bir rivayete göre Resul-i Ekrem’e (asm) Miraçta Bakara Suresi’nin son âyetleri indirilmiş ve Allah’a ortak koşmayanların affedileceği müjdesi de verilmiştir.

Füyûzât-ı Rabbâniyye'de geçen Abdülkadir Geylani'nin bazı sözleri "Benim emrim, Allah’ın emridir; eğer ol! dersem oluverir.” “Hepsi de Allah’ın emriyledir, ama sen benim kudretime hükmet!” “Mûsa Rabbine münacaat ederken beraberinde idim, Mûsâ’nın Asası benim asamdan medet gördü.” “Yakub’un gözü kapanıp kör olduğunda onunla beraberdim, Yakub’un gözleri ancak benim nefesimle iyileşip şifa buldu.” “Benim kabrim Beytullah’dır, gelen onu ziyaret eder. Ona seğirtir de izzet ve Rıfat ile yüce makama erişir." “Benim ocağımı tavaf et yedi defa, emânıma sığın! Her yıl beni ziyâret için meşguliyetten sıyrıl!” “Bana doğru haccedip gelin, evim kurulu bir kâbe. Beytin sâhibi yanımdadır, koruluğu haremimdir.” “Her KUTUB tavaf eder Beytullah’ı yedi defa. Ben ise Beyt’in kendisiyim, çadırımı tavaf ediciyim.” (bk. Füyûzât-ı Rabbâniyye, Şeyh Abdülkadir Geylâni, Çeviren Celâl Yıldırım, s. 57, 67-69. Bedir Yayınevi 1975)

Mısır mitolojisinin en merkezi ve etkili mitlerinden biri, Osiris'in öldürülmesi ve yeniden canlandırılması efsanesidir. Bu mit, ölümden sonraki yaşam, yeniden doğuş, bereket, krallık ve iyi ile kötünün mücadelesi gibi Antik Mısır inançlarının temelini oluşturur. Osiris'in Altın Çağı Efsaneye göre, başlangıçta Ra (Güneş Tanrısı) Mısır'ı yönetmekten yorulduğunda, krallığı torunlarından Osiris'e devreder. Osiris, bilge ve adil bir hükümdardır. Mısır halkına tarımı, medeniyeti, yasaları ve sanatı öğretir, onlara barış ve refah getirir. Karısı ve kız kardeşi İsis (büyü, analık ve koruma tanrıçası) ile birlikte ülkeyi uyum içinde yönetir. Halk ve tanrılar Osiris'i çok sever ve ona saygı duyarlar. Seth'in Kıskançlığı ve Komplosu Osiris'in kardeşi Seth (çöl, kaos ve şiddet tanrısı), kardeşinin başarısını ve popülaritesini kıskanır. Seth, kendi doğasının aksine, Osiris'in yarattığı düzenli ve bereketli dünyadan nefret eder. Özellikle karısı Nephthys'in (İsis'in kız kardeşi) Osiris'e duyduğu hayranlık ve hatta bazı versiyonlara göre Osiris ile birlikte olmasından (ve bu birliktelikten Anubis'in doğmasından) dolayı öfkesi daha da artar. Seth, Osiris'i ortadan kaldırmak için hain bir plan yapar. Osiris'in beden ölçülerine tam uyan, olağanüstü güzellikte ve değerli taşlarla süslenmiş bir sandık (tabut) yaptırır. Daha sonra büyük bir ziyafet düzenler ve Mısır'ın ileri gelen tanrılarını ve Osiris'i davet eder. Ziyafet sırasında bu sandığı gösterir ve "Kim bu sandığa tam olarak sığarsa, sandık onun olacaktır!" diye bir teklifte bulunur. Davetliler sırayla sandığa girmeye çalışır, ancak hiçbiri tam olarak sığmaz. Sonunda sıra Osiris'e gelir. Osiris, sandığın içine uzanır ve tam olarak sığdığını görür. Ancak tam o sırada, Seth ve yetmiş iki komplocu, sandığın kapağını hızla kapatır ve içeriden kilitler. Daha sonra sandığı mühürlerler ve Nil Nehri'ne atarlar. Osiris, sandığın içinde boğularak ölür. İsis'in Umutsuz Arayışı ve Bulunuşu Osiris'in ölüm haberi Mısır'da büyük bir yas yaratır. İsis, kocasının kaybıyla yıkılır, ancak onu geri getirmek için kararlıdır. Osiris'in cesedini bulmak için Mısır'ı baştan sona dolaşır. Arayışı sırasında, Nil Nehri'nin sandığı sürükleyerek Fenike'deki (bugünkü Lübnan) Byblos kıyılarına ulaştığını öğrenir. Sandık, Byblos'ta bir demirhindi ağacının içine gizlenmiştir. Ağaç, sandığı tamamen sarar ve onun etrafında büyür. Byblos Kralı Malkandros ve Kraliçe Astarte, bu ağacın güzelliğine ve yaydığı hoş kokuya hayran kalırlar ve ağacı keserek saraylarına sütun olarak diktirirler. İsis, Byblos'a kadar gelir ve sarayda sütunun içindeki kocasının sandığını öğrenir. Kraliçenin oğlu için dadı kılığına girer ve bir süre sarayda kalır. Daha sonra gerçek kimliğini açıklayarak Osiris'in cesedinin bulunduğu ağacı ister. Kral ve kraliçe, İsis'in tanrıça olduğunu anlayınca ona bu isteğini yerine getirirler. İsis, ağacı kesip sandığı içinden çıkarır ve Mısır'a geri götürür. Seth'in İkinci Vahşeti ve Parçalama İsis, sandığı Mısır'a getirdikten sonra, kocasını diriltmek için büyüler yapmaya başlar. Ancak bu sırada Seth, İsis'in kocasının cesedini bulduğunu öğrenir. İsis'in kısa bir süreliğine uzaklaştığı bir anda, Seth sandığı ele geçirir. Bu kez daha da öfkelidir ve Osiris'in cesedini tam on dört parçaya ayırır. (Bazı kaynaklarda bu sayı 16 veya 42 olabilir.) Bu parçaları Mısır'ın dört bir yanına, Nil boyunca dağıtır ki İsis onları bir daha bulamasın. İsis'in Yeniden Toplama Çabaları ve Horus'un Doğuşu İsis, kocasının cesedinin tekrar parçalandığını öğrendiğinde büyük bir acı yaşar. Kız kardeşi Nephthys ve cenaze tanrısı Anubis'in (Nephthys'in Osiris'ten veya Seth'ten olan oğlu olduğuna inanılır) yardımıyla, Osiris'in tüm parçalarını bulmak için tekrar yola çıkar. İsis, tek tek tüm parçaları bulur. Ancak tek bir parçayı bulamaz: Osiris'in fallusunu (erkeklik organını). Çünkü bu parça bir balık (genellikle bir yayın balığı veya yengeç) tarafından yenilmiştir. İsis, büyülü gücüyle altından bir fallus yaratır ve diğer parçaları bir araya getirerek Osiris'in bedenini sarar (ilk mumyalama ritüeli). İsis, bu eksik bedene rağmen Osiris'in yanına yatar ve büyülü gücüyle onu kısa bir süreliğine canlandırır. Bu kutsal birleşmeden Horus adlı tanrı doğar. Horus, babasının intikamını alacak ve Mısır'ın meşru kralı olacak olan şahin başlı tanrıdır. Osiris'in Yeraltı Dünyasına Geçişi Osiris, İsis'in çabalarıyla yeniden bir araya getirilmiş olsa da, eksik parçası nedeniyle yaşayanların dünyasında tam olarak hüküm süremez. Bu nedenle, yeryüzündeki krallığını Horus'a bırakır ve kendisi Yeraltı Dünyasının (Duat) hükümdarı olur. O zamandan beri Osiris, ölülerin yargıcı, ölüm ve yeniden doğuşun tanrısı olarak bilinir. Her ölü Mısırlı, öteki dünyada Osiris'in huzurunda yargılanır. Horus'un İntikamı ve Mısır'ın Düzeni Büyüdüğünde, Horus, babasının intikamını almak ve Mısır tahtını gasp eden amcası Seth'i devirmek için mücadele eder. Bu, tanrılar arasında uzun ve şiddetli savaşların yaşandığı bir süreçtir. Savaşlar sırasında Horus gözünü kaybeder (sonradan Thoth tarafından iyileştirilir ve "Horus'un Gözü" önemli bir koruyucu sembol haline gelir). Sonunda, tanrıların konseyinin de kararıyla Horus galip gelir, Seth'i yener ve Mısır'ın meşru kralı olur. Seth ise kaosun ve çölün tanrısı olarak kalır. Mısır İnancındaki Anlamı Osiris miti, Mısır medeniyeti için çok katmanlı ve derin anlamlar taşır: * Ölüm ve Yeniden Doğuş: Mısır'ın en temel inancı olan ölümden sonraki yaşamın ve ruhun ölümsüzlüğünün modelidir. Osiris, ölülerin öteki dünyada karşılaşacağı dirilişi ve yargılamayı temsil eder. * Bereket ve Nil Nehri: Osiris'in ölümü ve dirilişi, Nil Nehri'nin her yıl taşması ve toprağa bereket getirmesi döngüsüyle ilişkilendirilir. Osiris'in yeşil tenli tasviri, bu bitkisel bereketi simgeler. * Krallık ve Meşruiyet: Horus'un babasının intikamını alıp tahta geçmesi, firavunların krallığının tanrısal meşruiyetini ve soyunun sürekliliğini vurgular. Her firavun, yaşayan Horus'un bir tezahürü olarak kabul edilirdi. * İyi ve Kötü Mücadelesi: Osiris (düzen, bereket, medeniyet) ile Seth (kaos, şiddet, çöl) arasındaki mücadele, evrendeki iyi ve kötü güçlerin sonsuz çekişmesini sembolize eder. * Mumyalama ve Cenaze Ritüelleri: İsis'in Osiris'in parçalarını bir araya getirip onu mumyalaması, Antik Mısır'daki mumyalama geleneğinin ve ölülerin öteki dünyaya yolculuklarını güvenle tamamlamaları için yapılan ritüellerin kökenini açıklar. Bu mit, Mısır sanatına, mimarisine, cenaze metinlerine ve günlük yaşamına derinlemesine nüfuz etmiş, Mısırlıların dünyaya ve ölüme bakış açılarını şekillendirmiştir.

​Nokul, özellikle Karadeniz ve İç Anadolu bölgelerinde yaygın olan, genellikle ceviz, kuru üzüm veya peynir gibi iç malzemelerle hazırlanan bir hamur işidir. İçi bolca doldurulmuş, rulo şeklinde sarılmış ve fırında pişirilmiş, tatlı veya tuzlu olabilen bir çörektir. ​Nokulun ana malzemeleri genellikle şunlardır: ​ Hamur:  Un, su, maya ve tuzdan oluşur. ​ İç Malzemesi:  En yaygın olanları cevizli, üzümlü ve tahinli, bazı yörelerde ise peynirli veya kıymalıdır. ​Bu yiyecek, özellikle bayramlarda, özel günlerde veya misafir ağırlarken sıkça yapılır. Nokul, coğrafi işaret almış ve tescillenmiş bir üründür. Örneğin, Sinop nokulu  ve Rize Laz böreği  gibi farklı yörelerin kendilerine özgü çeşitleri bulunmaktadır. ​Nokulun birçok farklı tarifi olsa da, temel olarak cevizli ve üzümlü nokulun yapılışı oldukça benzerdir. İşte size kolayca yapabileceğiniz temel bir cevizli nokul tarifi: ​Malzemeler ​ Hamur İçin: ​1 su bardağı ılık süt ​Yarım su bardağı ılık su ​Yarım su bardağı sıvı yağ ​1 yumurta (sarısı üzerine sürülecek) ​1 paket yaş maya (veya 1 yemek kaşığı kuru maya) ​1 yemek kaşığı toz şeker ​1 tatlı kaşığı tuz ​Yaklaşık 4-5 su bardağı un ​ İç Harcı İçin: ​2 su bardağı iri çekilmiş ceviz ​Yarım su bardağı toz şeker (isteğe bağlı, tatlı sevmeyenler daha az kullanabilir) ​1 çay kaşığı tarçın (isteğe bağlı) ​ Yapılışı ​ Mayayı Aktifleştirin:  Ilık süt, ılık su ve şekeri bir kapta karıştırın. Mayayı ekleyip eriyene kadar karıştırın ve 5-10 dakika bekletin. ​ Hamuru Yoğurun:  Mayalı karışıma sıvı yağı, yumurta beyazını ve tuzu ekleyin. Yavaş yavaş unu ilave ederek yumuşak ve ele yapışmayan bir hamur elde edene kadar yoğurun. Hamuru üstü kapalı bir şekilde ılık bir yerde yaklaşık 45 dakika kadar mayalanmaya bırakın. ​ İç Harcı Hazırlayın:  Bu sırada iç harç için ceviz, toz şeker ve tarçını bir kapta karıştırın. ​ Hamuru Açın ve Şekil Verin:  Mayalanan hamuru 2 veya 3 eşit parçaya bölün. Her parçayı un serpilmiş tezgah üzerinde dikdörtgen şeklinde, ince bir yufka gibi açın. ​ Nokulları Hazırlayın:  Açtığınız hamurun üzerine iç harcı eşit şekilde serpin. Hamuru rulo şeklinde sıkıca sarın. Ruloyu 2-3 parmak genişliğinde dilimler halinde kesin ve kestiğiniz parçaları fırın tepsisine dizin. ​ Pişirin:  Üzerlerine ayırdığınız yumurta sarısını sürün. Önceden ısıtılmış 180°C fırında, üzerleri kızarana kadar yaklaşık 25-30 dakika pişirin. ​Afiyet olsun! Farklı bir tarif denemek isterseniz, iç harcına kuru üzüm veya tahin de ekleyebilirsiniz.

​ Mirin  (みりん), Japon mutfağında çok önemli bir yere sahip olan, tatlı ve hafif alkollü bir pirinç şarabı türüdür. Yemeklere tatlı bir lezzet, derin bir parlaklık ve "umami" adı verilen lezzet zenginliğini katmak için kullanılır. Genellikle pişirme sosu olarak bilinir ve içecek olarak tüketilmez. ​Mirin'in Özellikleri ve Çeşitleri ​Mirin, tatlı ve yapışkan bir kıvama sahip, sarımsı renkte bir sıvıdır. Temel olarak fermente edilmiş pirinçten üretilir. Üç ana çeşidi bulunur. Hon Mirin (Gerçek Mirin) Geleneksel olarak üretilen, %14 civarında alkol içeriği olan ve pirinç, pirinç maltı (koji) ve distile alkolün (shochu) fermente edilmesiyle elde edilen en saf mirin türüdür. Alkol içeriği yüksek olduğu için uzun süre dayanır. S hio Mirin (Tuzlu Mirin) İçine yaklaşık %1.5 oranında tuz eklenmiş mirindir. Bu tuz, içki olarak tüketilmesini engeller ve mutfakta kullanımı kolaylaştırır.​ Shin Mirin (Yeni Mirin) veya Mirin-fu Chomiryo Alkol oranı %1'in altında olan ve gerçek mirin'e göre daha az lezzetli, ancak tatlılık açısından benzerlik gösteren bir türdür. Daha çok tatlı pişirme sosu olarak adlandırılır. ​Mirin'in Mutfaktaki Kullanımı ​Mirin, Japon mutfağında çok yönlü bir malzemedir ve çeşitli amaçlarla kullanılır: ​ Tatlandırma:  Yemeklere hafif ve doğal bir tatlılık katar. Şekerin aksine daha dengeli bir lezzet verir ve karamelize bir aroma sağlar. ​ Parlaklık:  Yemeklerin üzerine parlak, iştah açıcı bir "sır" (glaze) oluşturur. Özellikle teriyaki sosunda kullanılan temel bir bileşendir. ​ Koku Giderme:  Balık veya et gibi deniz ürünlerinin pişirilmesi sırasında oluşan kötü kokuları gidermeye yardımcı olur. ​ Lezzet Derinliği:  Umami tadını zenginleştirir ve yemeklerin genel lezzet profilini derinleştirir. ​ Etleri Yumuşatma:  Et ve balık marinasyonlarında kullanıldığında, alkol içeriği sayesinde proteinleri yumuşatarak daha sulu ve lezzetli olmalarını sağlar. ​Mirin Hangi Yemeklerde Kullanılır? ​Mirin, özellikle Japon mutfağının temel sos ve yemeklerinde olmazsa olmazdır. ​ Teriyaki Sosu:  Soya sosu ve sake ile birlikte teriyaki sosunun ana bileşenidir. ​ Sushi Pirinci:  Sushi pirincine tat vermek için pirinç sirkesiyle karıştırılarak kullanılır. ​ Marinasyonlar:  Et, balık ve sebzelerin marinasyonunda sıkça tercih edilir. ​ Çorbalar ve Güveçler:  Ramen, udon ve çeşitli çorbalara lezzet derinliği katmak için eklenir. ​Mirin, tatlı pirinç şarabı olduğu için, bazen yerine pirinç sirkesi ve şeker karışımı kullanılabilir ancak bu tam olarak aynı lezzeti sağlamaz. Eğer Japon yemekleri yapmayı seviyorsanız, mutfağınızda mutlaka bulunması gereken bir malzemedir.

​Dario Moreno, 20. yüzyılın en büyük sanatçılarından biri olarak hem Türkiye'nin hem de Fransa'nın hafızasına kazınmış, çok yönlü bir sanatçı ve İzmir aşığıdır. Hayatı zorluklarla başlayan ancak azmi ve yeteneğiyle zirveye çıkan bir başarı öyküsüdür. ​Hayatı ve Mesleki Kariyeri ​ Zorlu Başlangıçlar Asıl adı David Arugete  olan Dario Moreno, 1921'de Aydın'ın Germencik ilçesinde, Sefarad Yahudisi bir ailenin çocuğu olarak dünyaya geldi. Babası tren istasyonunda çalışırken vurularak öldürülünce, annesi Madam Roza ve dört kardeşiyle birlikte İzmir'e göç ettiler. Geçim sıkıntısı yüzünden dört yaşına kadar bir yetimhanede kalan Moreno, genç yaşta ayakkabı boyacılığı, avukat katipliği gibi çeşitli işlerde çalıştı. Geceleri Milli Kütüphane'de Fransızca öğrenerek kendini geliştirdi. ​ Müziğe Yönelişi Sanata olan tutkusu onu genç yaşta İzmir'in sokaklarında gitar çalmaya yöneltti. Yahudi düğünlerinde ve barlarda şarkılar söyleyerek adını duyurmaya başladı. Askerlik görevini II. Dünya Savaşı sırasında Akhisar'da yaparken ordu evinin gazinosunda solistlik yaparak profesyonel kariyerine ilk adımını attı. ​ Paris'e Uzanan Şöhret 1940'ların sonunda İstanbul ve Ankara'da sahne deneyimi kazandıktan sonra, hayallerinin peşinden Paris'e gitti. Paris'te ilk yılları zorlu geçti, ancak 1950'ler ve 1960'larda "Brigitte Bardot" gibi hit şarkılarla ve enerjik sahne performanslarıyla dünya çapında bir şöhret yakaladı. ​ Oyunculuk Kariyeri Şarkıcılığın yanı sıra sinemada da başarılı bir kariyere imza attı. Brigitte Bardot , Eddie Constantine gibi dönemin ünlü isimleriyle 30'dan fazla filmde rol aldı. Sahnedeki canlılığı ve neşeli tavırları beyazperdeye de yansımıştı. ​İzmir Anıları ve Şehre Olan Bağlılığı ​Dario Moreno'nun hayatı ve kariyeri, İzmir'den asla kopmadı. O, her fırsatta kendisini "İzmirli Dario"  olarak tanıtmış, Türk pasaportunu ömrü boyunca onurla taşımıştır. ​ "Canım İzmir" Şarkısı Şehre olan derin sevgisini en iyi anlatan eserlerden biri, Fecri Ebcioğlu'nun sözlerini yazdığı "Canım İzmir"  şarkısıdır. Bu şarkı, Moreno'nun kalbindeki İzmir hasretini ve şehrin güzelliğini anlatır. ​ Asansör Sokağı Moreno'nun çocukluğunu geçirdiği, Asansör'e çıkan sokağa, vefatından sonra adı verilmiştir. Bu sokak, günümüzde "Dario Moreno Sokağı" olarak bilinir ve sanatçının İzmir'deki anılarının en somut sembolüdür. ​ Vasiyeti Trajik bir şekilde 1968 yılında İstanbul'da hayatını kaybeden Moreno, vasiyetinde çok sevdiği İzmir'e gömülmeyi istemiştir. Ancak annesi Madam Roza'nın kararıyla cenazesi Tel Aviv'e götürülerek orada defnedilmiştir. Bu durum, İzmirli sevenlerini derinden üzmüştür. ​Dario Moreno, yokluktan zirveye çıkan hikayesi, enerjisi, yeteneği ve İzmir'e olan sonsuz sevgisiyle hem Türk hem de dünya sanat tarihinde özel bir yer edinmiştir.

​Distopya, genellikle baskıcı, korkutucu ve istenmeyen bir geleceği tasvir eden hayali bir toplum ve bu toplumu konu alan edebi bir türdür. Kelime, Yunanca "dys" (kötü) ve "topos" (yer) kelimelerinin birleşmesinden türemiştir, yani "kötü yer"  anlamına gelir. ​Distopik Toplumların Özellikleri ​Distopik eserlerde sıkça rastlanan bazı temel özellikler şunlardır: ​ Baskıcı Yönetim:  Toplumu kontrol altında tutan, bireysel özgürlükleri kısıtlayan ve genellikle totaliter bir rejim bulunur. Devlet, her şeyi denetler. ​ Bireyselliğin Kaybolması:  İnsanlar tek tip giyinir, aynı düşüncelere sahip olmaya zorlanır ve bireysel farklılıklar cezalandırılır. ​ Teknolojik Kontrol:  Teknoloji, insanlığın yararı için değil, daha çok toplumu gözetlemek ve kontrol etmek için kullanılır. ​ Doğadan Kopuş:  Doğal yaşam alanları tahrip olmuştur ve şehirler gri, kasvetli bir yapıya sahiptir. ​ Propaganda:  Yönetim, halkı manipüle etmek ve yalan yanlış bilgiler yaymak için yoğun bir propaganda mekanizması kullanır. ​En Bilinen Distopik Eserler ​Distopya, özellikle 20. yüzyılda popülerlik kazanmış ve pek çok önemli esere ilham vermiştir. İşte bu türün en bilinen örneklerinden bazıları: ​ 1984 (George Orwell):  "Büyük Birader"in her şeyi izlediği bir dünya. ​ Cesur Yeni Dünya (Aldous Huxley):  İnsanların genetik olarak belirlendiği ve mutluluğa zorlandığı bir toplum. ​ Fahrenheit 451 (Ray Bradbury):  Kitapların yakılmasının emredildiği ve bilginin yok edildiği bir gelecek. ​Distopya, insanlığın teknolojiye, siyasete veya diğer toplumsal sorunlara bağlı olarak nasıl yozlaşabileceğine dair güçlü bir eleştiri sunar. Genellikle, içinde bulunduğumuz dünyanın potansiyel tehlikelerine karşı bir uyarı niteliği taşır.

Mısır mitolojisinde tanrılar, evrenin ve yaşamın her yönünü temsil eden, karmaşık ve zengin bir panteon oluşturur. Yüzlerce tanrı ve tanrıça bulunmasına rağmen, bazıları diğerlerinden daha merkezi ve önemli bir role sahiptir. Tanrılar genellikle hayvan başlı insan veya tamamen hayvan formunda tasvir edilir, bu da doğayla olan derin bağlarını ve hayvanların kutsallığını yansıtır. Başlıca Tanrılar ve Tanrıçalar * Ra (Re): Güneş Tanrısı ve Yaratıcı Mısır mitolojisinin en önemli tanrısıdır. Güneşi, yaratılışı ve evrensel düzeni (Ma'at) temsil eder. Her gün gökyüzünde bir kayıkla seyahat ederek dünyayı aydınlattığına ve geceleri yeraltı dünyasına inerek kaos yılanı Apep ile savaştığına inanılır. Genellikle şahin başlı bir adam olarak, başında güneş diski ve kutsal kobra (uraeus) ile tasvir edilir. * Osiris: Yeraltı Dünyası, Ölüm, Yeniden Doğuş ve Bereket Tanrısı Mısır'ın ilk kralı olduğuna inanılır. Kardeşi Seth tarafından öldürülüp parçalanan, ancak eşi İsis tarafından yeniden bir araya getirilen ve canlandırılan bir figürdür. Bu hikaye, ölüm ve yeniden doğuş döngüsünü, Nil Nehri'nin taşkınlarını ve tarımsal bereketi sembolize eder. Yeraltı dünyasının hükümdarıdır ve ölüleri yargılar. Genellikle yeşil tenli, mumyalanmış bir figür olarak, firavun tacı (atef tacı) ve krallık sembolleri (çengel ve savurma sopası) ile tasvir edilir. * İsis: Analık, Büyü, Koruma ve Bereket Tanrıçası Osiris'in sadık eşi ve Horus'un annesidir. Kocası Osiris'i diriltme çabaları ve oğlu Horus'u Seth'in zulmünden korumasıyla tanınır. Güçlü bir büyücü ve şifacıdır. Firavunların ve halkın koruyucusudur. Genellikle başında taht işareti veya inek boynuzları ve güneş diski ile taç giyen bir kadın olarak tasvir edilir. * Horus: Gökyüzü, Krallık ve Koruma Tanrısı Osiris ve İsis'in oğludur. Babasının intikamını almak için amcası Seth ile savaşmış ve Mısır'ın meşru hükümdarı olmuştur. Firavunlar, Horus'un yaşayan yeryüzündeki tezahürü olarak kabul edilirdi. Işık ve düzenin temsilcisidir. Genellikle şahin başlı bir adam olarak veya tamamen şahin formunda tasvir edilir. "Horus'un Gözü" (Udjat) önemli bir koruyucu semboldür. * Seth: Kaos, Çöl, Fırtınalar ve Şiddet Tanrısı Osiris'in kardeşi ve katilidir. Mısır mitolojisinde olumsuz özelliklerle ilişkilendirilir, ancak aynı zamanda çölün ve sınır bölgelerinin koruyucusu olarak da bir rolü vardır. Bazen Ra'nın yeraltı dünyasındaki yolculuğunda Apep'e karşı savaşmasına yardım eder. Bilinmeyen bir hayvana (Seth hayvanı) benzeyen, uzun burunlu, kare kulaklı ve çatallı kuyruklu bir varlık olarak tasvir edilir. Anubis: Mumyalama, Ölüm ve Yeraltı Dünyası Tanrısı Ölülerin ruhlarını yeraltı dünyasına götüren ve yargılama sırasında kalplerinin tartılmasına nezaret eden tanrıdır. Osiris'in mumyalanmasına yardım etmiştir. Genellikle çakal başlı bir adam olarak veya tamamen bir çakal formunda tasvir edilir. * Thoth: Bilgelik, Yazı, Bilim, Büyü ve Ay Tanrısı Tanrıların katibi ve evrensel düzenin koruyucusudur. Bilgiyi, yazıyı, tıbbı, matematiği ve astronomiyi insanlara öğretmiştir. Yargılama sırasında Ma'at'ın dengesini korur ve kayıt tutar. Genellikle ibis kuşu başlı bir adam olarak veya tamamen bir ibis ya da babun formunda tasvir edilir. * Hathor: Aşk, Güzellik, Anneler, Müzik, Neşe ve Gökyüzü Tanrıçası Mısır'ın en sevilen tanrıçalarından biridir. Doğurganlık, annelik ve neşe ile ilişkilidir. Güneş tanrısı Ra'nın kızı veya eşi olarak da kabul edilir. Genellikle inek kulaklı veya inek boynuzları ve güneş diski ile taç giyen bir kadın olarak tasvir edilir. Bazen tamamen bir inek formundadır. * Ma'at: Hakikat, Adalet ve Kozmik Düzen Tanrıçası Bir tanrıçadan çok, evrenin temel ilkesini ve dengesini temsil eder. Firavunların en önemli görevi Ma'at'ı sürdürmektir. Yargılama sırasında ölenlerin kalpleri Ma'at'ın tüyü ile tartılır. Başında bir devekuşu tüyü olan bir kadın olarak tasvir edilir. Amon (Amun): Yaratıcı Tanrı ve Thebes'in Koruyucusu * Görevi: Başlangıçta Thebes şehrinin yerel tanrısıydı. Yeni Krallık döneminde, Ra ile birleşerek Amon-Ra adını alarak Mısır'ın en güçlü ve evrensel tanrısı haline geldi. Genellikle tüm tanrıların kralı olarak görülürdü ve gizemli bir yaratıcı güce sahipti.Genellikle iki uzun tüyden oluşan bir taç takan bir adam olarak veya koç başlı bir figür olarak tasvir edilir. * Ptah: Yaratıcı ve Zanaatkarlar Tanrısı * Görevi: Özellikle Memfis şehrinin koruyucu tanrısıdır. Bazı yaratılış mitlerinde, evreni ve diğer tanrıları düşünce ve sözle yaratan bir tanrı olarak geçer. Zanaatkarların, mimarların ve sanatçıların patronudur. * Tasviri: Genellikle sıkıca sarılmış bir mumya gibi tasvir edilen, elinde ankh, djed sütunu ve was asa gibi sembolleri tutan bir adamdır. * Sekhmet: Savaş, Yıkım ve Şifa Tanrıçası * Görevi: Ra'nın öfkesinin somutlaşmış halidir. Savaş, yıkım ve salgın hastalıklarla ilişkilidir, ancak aynı zamanda iyileştirici güçlere de sahiptir ve tıbbi ritüellerde çağrılırdı. * Tasviri: Genellikle aslan başlı bir kadın olarak tasvir edilir. Tanrıların Rolü ve Tapınma Mısır tanrıları, doğal olayların (Nil'in taşkınları, güneşin doğuşu/batışı), insan yaşamının (doğum, ölüm, hastalık) ve soyut kavramların (adalet, kaos) arkasındaki güçler olarak görülürdü. Onlara tapınmak, evrendeki Ma'at'ı (düzen ve denge) sürdürmenin ve tanrıların lütfunu kazanmanın bir yolu olarak kabul edilirdi. Tapınaklar, tanrıların yeryüzündeki evleriydi ve rahip kastı, tanrıların günlük ritüellerini (heykel yıkanması, giydirilmesi, sunular sunulması) yerine getirirdi. Halk, genellikle tapınakların avlularında dua eder veya özel bayramlarda tanrı heykellerinin geçit törenlerini izlerdi. Firavunlar ise tanrılarla insanlar arasındaki aracı olarak görülür ve tanrılara adanmış büyük tapınaklar inşa etme ve ritüelleri yönetme görevini üstlenirlerdi.

​Mısır mitolojisinde gergedanla bazı özellikleri benzeyen, güçlü ve tehlikeli hayvan figürleri bulunmaktadır. Örneğin, Ammut, timsah, aslan ve su aygırı karışımı bir yaratıktır ve kötü ruhları cezalandırmasıyla bilinir. ​Mısır Mitolojisindeki Önemli Hayvan Figürleri ​İbis: Bilgelik tanrısı Thoth'un kutsal hayvanıdır. ​Kedi: Tanrıça Bastet ile ilişkilendirilir ve koruyuculuğu temsil eder. ​Çakal: Mumyalama ve ölüm tanrısı Anubis'in sembolüdür. ​Akrep: Şifa tanrıçası Serket'in sembolüdür. ​Timsah: Yaratılış tanrısı Sobek'in kutsal hayvanıdır. ​Su Aygırı: Doğurganlık tanrıçası Taweret ile ilişkilendirilir. Mısır mitolojisi o dönemin Mısır coğrafyasında yaşayan hayvanları içermektedir. Bu hayvanlar, tanrıların ve tanrıçaların özelliklerini yansıtarak mitolojik hikayelerin bir parçası haline gelmiştir.

​Domatesin kökeni ve dünyaya yayılışı oldukça ilginç bir tarihe sahiptir. İşte domatesin yolculuğuna dair detaylı bilgiler: ​Kökeni: Güney Amerika And Dağları ​Domatesin anavatanı, Güney Amerika'da, günümüzdeki Peru, Ekvador ve Bolivya 'yı içine alan And Dağları  bölgesidir. İlk yabani domatesler, bir yaban mersini büyüklüğünde, sarı ve yeşil renkteydi. M.Ö. 500 civarında, günümüzdeki Meksika bölgesinde yaşayan Aztekler ve diğer Mezoamerika medeniyetleri  tarafından kültüre alınarak yetiştirilmeye başlandı. Aztekler, domatesi "tomatl" olarak adlandırıyorlardı. Bu kelime, "şişen meyve" anlamına geliyordu ve günümüzdeki "tomato" kelimesinin de kökenini oluşturmaktadır. Domates, Aztek mutfağında önemli bir yer tutuyordu ve salsa gibi yemeklerde kullanılıyordu. ​Avrupa'ya Yayılışı: Keşif Çağı 16ncı yüzyılda, İspanyol kaşifler  domatesi Meksika'dan Avrupa'ya getirdiler. İlk başta, İspanya ve İtalya'da yetiştirilmeye başlandı. Ancak, Avrupa'da domatese karşı büyük bir şüphe ve korku vardı. Bu korkunun birkaç nedeni vardı; Z ehirli Sanılması:  Domates, Avrupa'da yetiştirilen zehirli patlıcangiller ailesine  (belladonna, adamotu gibi bitkiler) aitti. Bu benzerlik, domatesin de zehirli olduğuna dair yaygın bir inanışa yol açtı. Asidik Yapısı:  Dönemin aristokratları, domatesi kalay ve kurşun içeren tabaklarda yiyordu. Domatesin asidik yapısı, tabaklardaki kurşunun yiyeceklere karışmasına ve insanlarda kurşun zehirlenmesine neden oluyordu. Bu durum, yanlış bir şekilde domatesin kendisinin zehirli olduğu algısını pekiştirdi. ​Bu nedenle, domates Avrupa'da uzun yıllar boyunca sadece süs bitkisi  olarak bahçelerde yetiştirildi. Hatta bazıları ona "aşk elması" (pomme d'amour)  adını bile vermişti. ​Mutfaklara Girişi: İtalya ve Akdeniz Mutfağı ​Domatese karşı olan bu ön yargı ilk olarak İtalya 'da kırıldı. 17. yüzyıldan itibaren İtalyanlar, domatesi mutfaklarında kullanmaya başladılar. Özellikle pizza ve makarnanın  yaygınlaşmasıyla domates sosları da vazgeçilmez bir hale geldi. İtalya'dan sonra İspanya ve Portekiz gibi diğer Akdeniz ülkeleri de domatesi mutfaklarına entegre etmeye başladı. ​Kuzey Avrupa ve Kuzey Amerika'ya Yayılışı ​İngiltere'ye domates, 16. yüzyıl sonlarında geldi ancak mutfakta kullanımı 18. yüzyıla kadar yaygınlaşmadı. Kuzey Amerika'da ise domates, Avrupa'dakine benzer bir kaderi paylaştı. Başlangıçta zehirli olduğuna inanılıyordu. Bu inanış, 1820 yılında Albay Robert Gibbon Johnson 'ın New Jersey'de bir mahkeme binasının önünde halkın gözü önünde domates yiyerek zehirlenmediğini göstermesiyle kırıldı. Bu olay, domatesin Amerika'da tüketilmeye başlanmasının önünü açtı. ​Günümüzde Domates ​Bugün domates, dünyanın en popüler ve en çok tüketilen sebze-meyvelerinden biridir. Yıllar süren ıslah çalışmaları sayesinde, küçük ve zehirli sanılan yabani bitkiden, sayısız çeşidi bulunan, sofraların vazgeçilmezi bir besin kaynağına dönüşmüştür. ​Domatesin bu ilginç tarihi, gıda algılarının ve kültürel kabulün zamanla nasıl değişebileceğinin güzel bir örneğidir.

"Müfit.... Benim başka sivil kıyafetim yok !" "Mustafa Kemal Paşa'nın askerlikten ayrılışının ertesi günü, yani 8 Temmuz 1919 sabahı artık Mustafa Kemal Paşa bizden, yani halktan biriydi ve sivil giyinecekti. Bütün ömrü askerlikte geçen Paşa'nın sivil elbisesi yoktu. Hemen yeni bir elbise bulmak olanaksızdı. Sabahleyin: "Elbiseyi ne yapacağız Mahzar?" der demez: "Kolay Paşam" dedim. Aklıma valiye gitmek geldi. "Paşa için sizin elbiselerinizden birini istiyorum." Münir (Akkaya) Bey bir hayli sıkıldı: "Evet, ama Paşa Hazretlerine yaraşır, temiz bir elbise bende de yok" dedi. Haksız değildi. Savaş içinde ve savaş sonrası kimsede el dokunulmadık elbise kalmamıştı. Bununla beraber hemen akıl etti: "Benim ya bir ya iki defa giydiğim bir jaketayım var, Paşa'ya onu vereyim. "Gayet iyi" diyerek hemen jaketayı aldım, bende de temiz bir fes vardı. Gömlek, yaka, kravat da uydurmuştum. Paşa'nın ilk sivil kıyafetini böylelikle temin etmiş olduk. Paşa'nın birkaç ay kullanmış olduğu o fesi, hâlâ, o günlerin anılarını tazeleyerek, özenle saklarım." İşte Milli Mücadele böylesine bir yoklukta kazanıldı !! 🇹🇷🇹🇷🇹🇷 Kaynak: Mazhar Müfit Kansu, Erzurum'dan Ölümüne Kadar Atatürk'le Beraber, 4. Baskı, 1997, s. 41.

10 Eylül 1922 Mustafa Kemal Paşa, otomobille İzmir Karşıyaka’ya İplikçizade Köşkü'ne gelir. Karşıyakalılar büyük bir coşkuyla ve gözyaşlarıyla karşılarlar. -Ruşen Eşref Ünaydın o anı şöyle anlatır: “Hep bitmeyen, tükenmeyen alkışlar ve kutlayışlar arasında evin önüne vardın... Seni içeri davet ediyorlardı. Sen duruyordun… Yerde yatan örtüyü sordun. O, ipekten kocaman bir düşman bayrağıydı ki üzerine basılarak geçilecek bir yol halısı gibi böyle serilmişti… Kadın-erkek oradaki İzmirliler: ‘Buyurunuz, geçiniz. Bizim öcümüzü yerine getiriniz! Yabancı kral, bu evden içeri, bizim bayrağımıza basarak geçmişti. Siz, lütfedin, o lekeyi silin" diye yalvarıyorlardı. Sen, o yerde serili bayrağın önünde, bulunduğun noktada kaldın. Sana ağlaşarak yalvaran kadınlara, erkeklere tatlılıkla baktın: ‘O, geçmişse hata etmiş. Bir milletin istiklalinin timsali olan bayrak çiğnenmez. Ben onun hatasını tekrar edemem’ dedin. Onu yerden kaldırttın ve bembeyaz mermerlere basarak içeri girdin. İşte, sen İzmir’e ilk gün zaferinle böyle girdin.” -Mustafa Kemal Paşa, düşman da olsa bir milletin şerefini temsil eden bayrağa basmaz. Bu yüzden, Tarihin Kıskandığı Lider... 41 yaşında bu şerefe nail olmuştu

Bebeğin temizlik zamanı 😃

“Kunta kinte” ifadesi halk arasında argo ve küfürlü bir şöyledir. Ancak; 🔹 Aslında bu sözün kökeni “Kunta Kinte”ye dayanır. Kunta Kinte, Alex Haley’nin “Roots” (Kökler) adlı romanında geçen ve sonradan diziye de uyarlanan, Gambiyalı köle atayı temsil eden tarihi bir figürdür. 1970’lerde dünya çapında çok tanınmış ve özellikle siyahilerin kölelik dönemine dair sembolik bir karakter olmuştur. 🔹 Ancak Türkiye’de bu isim, zamanla değişime uğrayarak “kunta kinte” şeklinde söylenmiş, kültürel bağlamından koparılıp argo bir küfür kalıbına dönüşmüştür. 🔹 Halk arasında bu tabir, özellikle argo şaka ya da küfürlü sataşma amacıyla kullanılır. Çoğu zaman kelimenin asıl tarihî arka planı bilinmez; sadece ses benzerliği üzerinden kaba bir söz olarak dile getirilir. Yani özetle: Aslı: Kunta Kinte → kölelik karşıtı sembol bir karakter. Türkçedeki halk kullanımı: Çarpıtılmış haliyle küfür/argo söz. Kunta Kinte Kunta Kinte Kimdir? Gerçek bir kişi olduğuna dair rivayetler vardır, ancak onu dünyaya tanıtan asıl kaynak Alex Haley’nin “Roots (Kökler)” romanıdır (1976). Kunta Kinte, 18. yüzyılda Gambiya’da Mandinka halkından doğmuş genç bir delikanlı olarak tanıtılır. Henüz 17 yaşındayken, beyaz köle tacirleri tarafından yakalanır ve Amerika’ya götürülür. Amerikan kölelik tarihinin sembolü haline gelmiştir, çünkü kölelik dayatmasına karşı direnmiş ve kendi kimliğini korumaya çalışmıştır. Roots Dizisi (1977) “Roots” (Kökler) romanı daha sonra televizyona uyarlanmış, 1977’de yayınlanan dizi tüm dünyada büyük ses getirmiştir. Dizide Kunta Kinte’nin köleliğe karşı mücadelesi, zincirlere vurulması, ismini değiştirmeye zorlanması çok etkili sahnelerle anlatılır. Özellikle şu sahne çok meşhurdur: Ona “Kunta Kinte” yerine “Toby” ismini zorla vermek isterler. Kunta Kinte, dayaklara rağmen “Benim adım Kunta Kinte!” demeye devam eder. Bu, kölelik karşıtı direnişin sembolü olmuştur. Kültürel ve Sembolik Anlamı Kunta Kinte, köleliğe boyun eğmeyen direnişin simgesi dır. Siyahiler için kimlik ve onur mücadelesini temsil eder. Bugün hâlâ ABD’de ve Afrika kökenli topluluklarda özgürlük ve kimlik arayışının sembolüdür. Türkiye’deki Çarpıtılmış Kullanımı Türkiye’de bu isim 1980’lerde “Roots” dizisinin yayınlanmasıyla duyuldu. Ancak zamanla “Kunta Kinte” ismi halk arasında yanlış telaffuz edilerek “kunta kin te” haline geldi. Gerçek anlamı bilinmediğinden, sadece kulağa tuhaf geldiği için argo/küfürlü bir söz gibi kullanılmaya başlandı. Yani bugün çoğu kişi aslında onun özgürlük sembolü olduğunu bilmeden, sırf “acayip” geldiği için kaba bir tabir olarak söylüyor. Özetle Kunta Kinte = Köleliğe başkaldıran gerçek/efsanevi kahraman. Türkçe’de “kunta ki te” = Kültürel bağlamından kopmuş, argo bir ifade.

Bir Kahramanın Hikayesi Yüzbaşı Şerafeddin Bey, Trablusgarp’ta mesleğinin acı kaderiyle tanışıp İtalyanlara esir düştü. Esir tutulduğu gemide Yüzbaşı Şerafettin Yunanlıların İzmir’i işgal ettiğini işittiğinde, duyduğu üzüntüden denize atlayarak intihar etmek istedi. Fakat geminin süvarisi tarafından kurtarıldı, İtalyadan esaretten döndü ve 9 Eylül 1922’de İzmir’e ilk giren komutan oldu. Bu alelade bir giriş değildi; Gazi Mustafa Kemal Paşa’nın İzmir’e ilk giren komutana hediye edeceğim dediği Türkistan’dan soydaşlarımızın getirdiği üç kılıçtan birine sahip oldu. İnanışa göre Türk Hükümdarı ve İzmir’in ilk fatihi Timur’un kılıcı Türk ordusuna güç verecekti. Öyle de oldu… Şerafeddin İzmir ve tüm kahramanlarımıza aziz hatıralarına saygıyla…

​Zester, narenciyelerin (limon, portakal, misket limonu gibi) sadece renkli dış kabuğunu, yani zest 'ini ince şeritler halinde soymak için kullanılan özel bir mutfak aletidir. ​Zest, meyvenin en aromatik ve lezzetli kısmıdır. Zester, bu aromatik kısmı altındaki acı beyaz zar (pith) olmadan kolayca almayı sağlar. Genellikle ince, küçük deliklere veya keskin kenarlara sahip bir başlığı ve bir sapı vardır.

​Kuzu Gecesi Bayramı Nedir? ​ Kuzu Gecesi  (İbranice'de Ma'ane olarak da bilinir), Sabetaycıların en önemli ve en gizli bayramlarından biridir. Dini bir tören ve ayinler gecesi olan bu bayram, baharın gelişiyle birlikte, genellikle Yahudi Paskalyası (Pesah) dönemine denk gelen bir tarihte kutlanır. Sabetaycı inancına göre bu özel gece, Mesih olarak kabul ettikleri Sabetay Sevi 'nin on iki havarisiyle birlikte yaşadığı son akşam yemeğini ve ardından gerçekleştirdiği mistik deneyimi anar. ​Tarihsel Kökeni ve Anlamı ​Kuzu Gecesi, sadece bir anma töreni değil, aynı zamanda Sabetaycı inancının en temel dogmalarını barındıran gizemli bir ritüeldir. ​ Günah ve Kurtuluş Sembolizmi:   Sabetaycı inancına göre, Mesih'in (Sabetay Sevi) dünyadaki günahları üstlenmesi ve bu günahlardan arınmayı sağlaması bu ritüelle sembolize edilir. Ayin sırasında cemaat üyeleri, ruhani arınma ve günahlarından kurtulma amacıyla bir araya gelir. ​ Toplumsal ve Dini Birleşme:  Bu özel gecede cemaat üyeleri, ailenin ve topluluğun en mahrem ve gizli yönlerini temsil eden ayinleri icra ederler. Yabancılardan kesinlikle gizli tutulan bu ritüeller, Sabetaycı kimliğinin ve topluluğun iç bağlarının korunmasında kilit bir rol oynamıştır. ​ Sapkınlık İddiaları:  Tarih boyunca hem Müslüman hem de Yahudi toplumu tarafından "ahlaksız" ve "sapkın" olarak nitelendirilen bu törenlerin içeriği hakkında kesin bilgiler bulunmamaktadır. Ancak çeşitli kaynaklar, bu gecede mistik bir birleşme ve günahlardan arınma adına sembolik eylemlerin gerçekleştirildiğini iddia etmiştir. Bu iddialar genellikle Sabetaycıların gizli kimliklerini açığa çıkarmak isteyen düşmanları tarafından yayılmıştır. ​Günümüzdeki Durumu ​Günümüzde Kuzu Gecesi'nin geçmişteki gibi geniş çaplı ve organize bir şekilde kutlanıp kutlanmadığı kesin olarak bilinmemektedir. Sabetaycı topluluk, modernleşme ve asimilasyon süreçleri içinde, özellikle genç nesiller arasında bu tür gizli ritüelleri büyük ölçüde terk etmiştir. ​ Gizlilik ve Mahremiyet:  Kuzu Gecesi, her zaman cemaatin en özel sırrı olmuştur. Bu nedenle, hakkında kamusal alanda çok az bilgi bulunur. ​ Aşınma:  20. yüzyılın başlarında yaşanan Lozan Mübadelesi  ve İstanbul'a göç, cemaatin sıkı sosyal bağlarını gevşetmiştir. Yaşanan bu değişimler, geleneksel ritüellerin ve bayramların önemini kaybetmesine neden olmuştur. ​ Sembolik Kutlamalar:  Topluluk içinde bu özel geceyi hala anan veya sembolik olarak kutlayan ailelerin olabileceği düşünülse de, eski dönemin gizemli ve toplu ayinleri artık nadir görülmektedir. ​ Sonuç olarak, Kuzu Gecesi, Sabetaycıların gizemli ve kapalı dünyasının en sembolik bayramı olarak kalmıştır, ancak günümüzde bu ritüellerin çoğu tarihsel bir anı niteliğindedir.

EL-KÂFÎ Kuluna yeten, her şeye kâfi olan. 1. Veli olarak Allah yeter. (Nisâ 4/45) 2. Yardımcı olarak Allah yeter. (Nisâ 4/45; Ahzâb 33/25; Âl-i İmrân 3/124; Enfâl 8/9-12) 3. Bilen olarak Allah yeter. (Nisâ 4/70) 4. Şahit olarak Allah yeter. (Nisâ 4/79, 166; Yûnus 10/29; Ra‘d 13/43; Ankebût 29/52; Ahkâf 46/8; Fetih 48/28; Fussilet 41/53) 5. Vekil olarak Allah yeter. (Nisâ 4/81, 132, 171; Ahzâb 33/3) 6. Kullarının günahlarını gören (Basîr) olarak Allah yeter. (İsrâ 17/17; Furkân 25/58) 7. Hesap görücü olarak Allah yeter. (Enbiyâ 21/47; Ahzâb 33/39) 8. Yol gösterici ve yardımcı olarak Allah yeter. (Furkân 25/31) 9. Alaycılara karşılık veren olarak Allah yeter. (Hicr 15/95) 10. Allah, onlara karşı sana yeter. (Bakara 2/137) 11. Şefaatçi olarak Allah yeter. (Zümer 39/43-44, bağlam gereği) Ayetlerden Örnekler: “Alay edenlere karşı, Biz sana yeteriz.” (Hicr 15/95) “Kâfir olanlar, ‘Sen gönderilmiş bir resul değilsin’ derler. De ki: Benimle sizin aranızda şahit olarak Allah ve kitap ilmine sahip olanlar yeter.” (Ra‘d 13/43) “Allah, kuluna kâfi değil mi? Seni O’ndan başkalarıyla korkutuyorlar. Allah kimi saptırırsa, onu hidayete erdirecek yoktur.” (Zümer 39/36)

​Ramen, Japon mutfağına ait, erişte, et suyu ve çeşitli malzemelerle hazırlanan bir erişte çorbası  türüdür. Çorbanın ana bileşenleri şunlardır: Erişte (Noodle):  Buğday unundan yapılan özel bir tür eriştedir. Genellikle ince, kıvrımlı veya düz olabilir. Et Suyu (Çorba Tabanı):  Genellikle tavuk, domuz (tonkotsu), balık (dashi) veya sebze bazlıdır. Bu et suyu saatlerce kaynatılarak zengin ve derin bir lezzet elde edilir. Malzemeler (Toppings):  Haşlanmış yumurta (ajitsuke tamago), dilimlenmiş et (chashu), bambu filizi (menma), yeşil soğan (negi), kurutulmuş deniz yosunu (nori) ve mısır gibi çeşitli malzemelerle zenginleştirilir. ​Ramen'in birçok farklı çeşidi vardır. En popüler olanlar şunlardır: ​ Shoyu Ramen:  Soya sosu bazlıdır ve genellikle hafif bir tada sahiptir. ​ Shio Ramen:  Tuz bazlıdır ve şeffaf bir görünüme sahiptir. ​ Miso Ramen:  Fermente soya fasulyesi ezmesi (miso) bazlıdır ve daha yoğun, zengin bir lezzete sahiptir. ​ Tonkotsu Ramen:  Domuz kemiklerinin saatlerce kaynatılmasıyla elde edilen kremamsı ve yoğun et suyuna sahiptir. ​Ramen, Japonya'nın en popüler sokak yemeklerinden biridir ve dünya genelinde de büyük bir üne kavuşmuştur. Her bölgenin kendine özgü ramen çeşidi bulunur.

​ Cevizli Kömeç Nedir? ​Cevizli kömeç, özellikle Zonguldak yöresine özgü , Türk Patent ve Marka Kurumu tarafından coğrafi işaretle tescillenmiş geleneksel bir çörek türüdür. "Yemek" olarak anılsa da aslında mayalı hamur işi kategorisine girer. Yumuşacık hamurunun arasına serpiştirilmiş bol ceviz içiyle hem göze hem de damağa hitap eden bir lezzettir. Zonguldak'ta özellikle bayram ve özel gün sofralarının vazgeçilmezidir. ​Cevizli Kömeç Nasıl Yapılır? ​Cevizli kömeç yapımı, hamurun özenle hazırlanması ve dinlendirilmesi aşamalarıyla başlar. İşte genel adımlar ve püf noktaları: ​ 1. Hamurun Hazırlanması Mayalı hamur için un, ılık su, süt, yaş veya kuru maya, şeker, tuz ve sıvı yağ bir kapta karıştırılarak yoğrulur. Ele yapışmayan, yumuşak bir hamur elde edildikten sonra üzeri kapatılarak yaklaşık 45 dakika kadar mayalanmaya bırakılır. Bu dinlenme süresi hamurun kabararak daha yumuşak olmasını sağlar. ​ 2. Hamurun Şekillendirilmesi Mayalanan hamurdan ceviz büyüklüğünde bezeler ayrılır. Her bir beze, oklava yardımıyla olabildiğince ince bir şekilde açılır. Açılan hamurun üzerine sıvı yağ sürülür ve bolca iri dövülmüş ceviz içi  serpiştirilir. ​ 3. Tepsiye Dizilişi Cevizli hamur rulo şeklinde sarılır ve yağlanmış yuvarlak bir tepsiye içten dışa doğru, bir salyangoz gibi helezonik bir biçimde sarılarak yerleştirilir. Tüm hamur bitene kadar aynı işlem tekrarlanır. ​ 4. Fırınlama Hazırlanan kömeçin üzerine yumurta sarısı sürülür ve susam veya çörek otu serpiştirilir. Önceden ısıtılmış 160-180 derece  fırında üzeri kızarana kadar kontrollü bir şekilde pişirilir. Pişirme süresi fırınınızın özelliklerine göre değişebilir. ​Cevizli kömeç, genellikle sıcak servis edilir ve çayın yanında çok iyi gider. Hem lezzetli hem de doyurucu olması nedeniyle kahvaltılarda, beş çaylarında veya misafir ağırlarken ikram edilen popüler bir yöresel lezzettir.

​Patatesin Kökeni: Güney Amerika And Dağları ​Patatesin anavatanı, tıpkı domates gibi, Güney Amerika'daki And Dağları'dır. Günümüzdeki Peru, Bolivya ve Şili'nin yüksek platolarında, M.Ö. 8000 civarında yabani olarak yetiştiği düşünülmektedir. Patates, ilk olarak İnka medeniyeti tarafından M.Ö. 2000 civarında kültüre alınmıştır. İnkalar için patates, en önemli gıda kaynaklarından biriydi ve yüzlerce farklı çeşidini yetiştiriyorlardı. Patatesin yüksek rakımlı ve sert iklim koşullarında bile yetişebilmesi, onu bu uygarlıklar için vazgeçilmez kılıyordu. İnkalar, patatesi dondurarak kurutma tekniği (chuño) geliştirerek uzun süre saklayabiliyorlardı. ​Avrupa'ya Gelişi ve İlk Şüpheler ​Patates, 16. yüzyılda, İspanyol kaşifler tarafından Peru'dan Avrupa'ya getirildi. İlk olarak İspanya'da yetiştirilmeye başlandı ve kısa sürede İtalya'ya yayıldı. Ancak, tıpkı domates gibi, patates de Avrupa'da pek rağbet görmedi. Bu durumun birkaç temel sebebi vardı. Zehirli Sanılması Patates, zehirli bitkileri içeren patlıcangiller familyasına aitti. Avrupalılar, patatesin yaprakları ve çiçeklerinin zehirli olduğunu biliyordu, bu yüzden bitkinin yumrusunun da zehirli olabileceğine inanıyorlardı. ​İncil'de Bahsedilmemesi O dönemin Avrupa'sında, İncil'de adı geçmeyen hiçbir gıda kaynağına güven duyulmuyordu. Patatesin İncil'de yer almaması, onun şeytani bir bitki olduğu gibi batıl inançlara yol açtı. ​ Görünümü Yerin altında yetişen, düzensiz ve kirli görünümü, birçok Avrupalının onu "ilkel" bir yiyecek olarak görmesine neden oldu. Patates, o dönemde genellikle yoksulların ve hayvanların yemi olarak görülüyordu. ​Avrupa'da Yayılışı: Kıtlık ve Savaşlar ​Patatesin Avrupa'daki kaderi, 18. yüzyılda yaşanan kıtlık ve savaşlar sırasında değişmeye başladı. Patates, buğday gibi tahıllara göre daha az bakım gerektirmesi, zor iklim koşullarına dayanıklı olması ve birim alandan daha fazla ürün vermesi nedeniyle açlık sorununa bir çözüm sundu. ​Prusya Kralı II. Friedrich: Patatesin faydalarını anlayan Prusya Kralı II. Friedrich, 1756'da ordusuna patates tarlalarını koruma emri verdi. Hatta halkı patates yetiştirmeye ikna etmek için bir hileye başvurdu: Patates tarlalarını sanki çok değerli bir şey varmış gibi korumaya aldı, böylece halkın merakını uyandırdı. Halk tarlalardan patates çalmaya başlayınca, patates kısa sürede popülerleşti. ​Fransız Eczacı Antoine-Augustin Parmentier: Fransa'da Patatesin yayılmasında kilit rol oynayan bir diğer isim de Parmentier oldu. Patatesin besin değerini kanıtlayan Parmentier, Kral XVI. Louis ve Kraliçe Marie Antoinette'i bile patates yemeye ikna etti. Hatta Parmentier, Paris yakınlarındaki bir arazide patates yetiştirdi ve gündüz askerlerle koruyarak geceleri de halkın çalmasına izin vererek patatesin değerini artırdı. ​Küresel Yayılımı ​19'uncu yüzyılın başlarında patates, Avrupa'da temel bir gıda haline geldi. Özellikle İrlanda'da halkın ana besin kaynağı oldu. Ancak, bu durum 1840'lardaki Büyük İrlanda Patates Kıtlığı ile trajik bir şekilde son buldu. Patatese aşırı bağımlılık, bir bitki hastalığının milyonlarca insanın açlıktan ölmesine veya göç etmesine neden olmasıyla sonuçlandı. ​Bugün patates, pirinç ve buğdaydan sonra dünyanın en çok tüketilen üçüncü temel gıdasıdır. Küresel mutfaklarda kızartmasından püreye, cipsinden yemeğine kadar sayısız şekilde kullanılmaktadır. Patatesin bu yolculuğu, bir zamanlar şüpheyle yaklaşılan bir bitkinin nasıl küresel bir gıda kaynağına dönüştüğünün etkileyici bir örneğidir.